Yeraltını Mühendislikle Kurmak
Bizans mimari yeniliğine, su yalıtımı tekniklerine ve 336 mermer sütunun yapısal şiirine bir bakış.
Sütunlu Salon
Sarnıcın yapısını, karmaşık bir örtü sistemini taşıyan sütun ızgarasından oluşan geniş sütunlu salon belirler. Bu düzen, suyun ve üstteki toprağın devasa yükünü dağıtırken azami hacme izin veriyordu.
Korint ve Sade Başlıklar
Oymalı akantus yapraklarıyla Korint başlıkları, hiç bezemesiz olanların yanında durur; gövdelerin çoğu silindiriktir. Bu, taşın bu yapı için yontulmuş değil, daha eski Roma yapılarından devşirilmiş olmasının izidir.
Çapraz Tonozlu Örtü
Örtü, yükü sütunlara aktaran tuğla çapraz tonozlardan oluşur. Mekânın büyük basınç altında bütünlüğünü korumasını sağlayan da bu tercihtir.
Malzeme Zekâsı
Horasan Harcı
Kırılmış tuğla ve kiremitle kireçten yapılan, suya dayanıklı bir harç. Tuğla duvarları ve tuğla döşeli zemini kaplar; yapının bugüne kalmasında, ziyaretçinin görebildiği her şey kadar payı vardır.
Devşirme (Spolia) Yapı
Sütun ve başlıkların çoğu imparatorluğun dört bir yanındaki eski Roma yapılarından alınmıştır; spolia denen bu uygulama mermerlerin ve üslupların çeşitliliğinde görülür.
Ateş Tuğlası Duvarlar
Çevre duvarları yaklaşık 4,8 metre kalınlığında sağlam tuğladandır; tahminen 80.000 ton suyun yanal basıncını karşılayacak biçimde yapılmıştır.
Su Güzergâhı
Yerebatan Sarnıcı yalıtılmış bir hazne değil, daha büyük bir kent sisteminin parçasıydı. Su, Konstantinopolis’in su kemeri ve dağıtım ağı üzerinden gelirdi — müze kaynakları Hadrianus Su Kemeri ile bir bağlantı belirtir — ve buradan Büyük Saray’a ve çevresindeki yapılara dağıtılırdı.
